Maandagmorgen

Mistig Amsterdam ontwaakt

nu de rode bol d'einder raakt

en de morgenbries spaarzaam groen beroert

zie hoe de realiteit ons uit dromenland ontvoert

 

Beslagen ramen zwaaien fier open

de straten worden weer druk belopen

propvolle trams, kil en muf

gevuld met mensen, lichtgeurend en merkbaar suf

de Westertoren slaat aarzelend zeven

dood Amsterdam komt langzaam tot leven

 

Gierende banden op het Rokin

een auto rijdt het water in

rode lichten worden uitgedaan

behalve bij rossige Sjaan

de liefde wordt nu verborgen bedreven

twee zwervers klinken op het eeuwige leven

dood Amsterdam komt tot leven

 

Amsterdam heeft mijn hart gestolen

ook al word je er nog zo snel bestolen

en zijn er te weinig goede huizen

stikt het er bovendien van de luizen

eist het verkeer er duizenden doden 

en zucht men er onder de sociale noden

 

Maandagmorgen, Amsterdam op haar best

ik stap op bus vijftien en vergeet de rest.

 

 

(c) Ron Vos, 2009