Weerzien

In een weide vol koolzaad

stond ooit mijn schommel

de berken beschermden mij tegen het kwaad

als een minstreel beroerde ik daar mijn trommel

'k zie nog de zwaluwen stijgen

tot de almachtige hemel hen opslokte

geduldig in de schaduw madeliefjes rijgen

tot de verte mij weer lokte

De sloten zo proper en vol ontdekkingen

de geur van de wind zo anders als nu na al die jaren

temidden van de sombere dakbedekkingen

stond ooit mijn wieg in een bed van korenaren

Onder het ongewenste plaveisel, scheurend van droogte

vermoed ik de sporen van mijn voeten

die de schommel voerden tot ongekende hoogte

in de kelders van de stad rusten mijn zomersproeten